Dhammapada.

^  <  >

 

25. Mnisi.

KN, Bhikkhu Vagga, Dhp. 360 - 382.

 

Dobra jest uważność widzenia,

dobra uważność słyszenia,

dobra uważność węchu,

dobra jest uważność smakowania.

 

Uważność ciała jest dobra,

dobra jest uważność mowy.

Uważność umysłu jest dobra,

dobra jest uważność wszystkiego.

 

Mnich który jest uważny we wszystkim,

będzie wolny od każdego cierpienia.

Kto ma kontrolę nad swymi rękoma, stopami i mową,

taki który ma pełną kontrole, wewnątrz radosny,

zadowolony z siebie - takiego zwą mnichem.

 

Słodka jest mowa mnicha który kontroluje swe usta,

mówi jasno bez dumy, wyjaśnia Dhammę

i jej znaczenie.

 

Mnich który raduje się Dhammą, który jest jej oddany,

rozważający Dhammę w swym umyśle,

nigdy się nie oddali od prawdziwej Dhammy.

 

Nikt nie powinien zaniedbać swego rozwoju,

nikt nie powinien zazdrościć  postępów innych.

Mnich zazdroszczący innym,

nie osiągnie koncentracji.[1]

 

Nawet bogowie pochwalają mnicha

który wiedzie czyste, aktywne życie

który nie zaniedbał celu,

nawet jeśli jego materialne potrzeby

są zabezpieczone.[2]

 

Który nie jest uzależniony od całego ciała i umysłu,[3]

który nie pragnie nieistniejącego,

ten jest prawdziwym mnichem.

 

Mnich który trwa we wszech ogarniającej przyjaźni,[4]

w pełni ufający nauczaniu Buddy,

osiągnie spokojną przystań Nibbany,

ukoiwszy uwarunkowania i przyjemność.[5]

 

Opuść tą łódź mnichu, pusta popłynie szybciej!

Odciąwszy zamiłowanie i nienawiść,

zbliżysz się do Nibbany.

 

Odetnij pięć, porzuć pięć, pięć innych kultywując.[6]

Mnich który przezwyciężył pięć kajdan, [7]

jest nazwany tym który uratował się z powodzi.

 

Praktykujcie koncentrację mnisi,[8]

nie bądźcie leniwi!

Nie pozwalajcie swym umysłom błądzić

w poszukiwaniu przyjemności!

 

Jeśli połykacie płomień,

nie krzyczcie potem, że was pali w gardle

jęcząc: to jest cierpienie.

 

Nie ma praktyki koncentracji[8] dla ignoranta,

Nie ma zrozumienia dla kogoś kto jej nie praktykuje.

Kto praktykuje koncentracje i dochodzi do zrozumienia,[9]

ten w rzeczy samej zbliżył się do Nibbany.

 

Mnich przebywający w odosobieniu,

z uspokojonym umysłem,

który w istocie widzi fenomeny i rozumie je,

przeżywa bezosobową[10] radość.

 

Kto w pełni rozumie powstawanie i rozpad

Pięciu Zespołów, dotarł do radości i szczęścia.

Dla tych którzy to uchwycili,

to właśnie jest znane jako bezśmiertelność.

 

Oto jest zadanie dla inteligentnego mnicha:

uważność wszystkich zmysłów,

zadowolenie z przestrzegania mnisich nakazów.

Przystawaj z wartościowymi przyjaciółmi,

ludźmi czystego życia i aktywności.

 

Bądź przyjacielski i dobry dla wszystkich.

Wtedy pełen radości zakończysz cierpienia.

Niczym jaśmin sypiący wkoło swe płatki,

tak zrzućcie z siebie zamiłowania i nienawiść

mnisi.

 

Mnich spokojnej mowy, spokojnego ciała,

cichy i skupiony, odtrącił pokusy świata,

jest zwany spokojnym.[11]

 

Ty sie też uspokój, weż się w garść!

mnich który jest uważny i pod kontrolą

będzie żył szcześliwie.

 

Sam jesteś sobie panem,

sam jesteś dla siebie przeznaczeniem.

Tak więc weż się w garść,

jak jeździec lejce dobrego konia.

 

Mnich którego wypełnia radość

który ufa nauczaniu Buddy,

osiągnie spokojną przystań Nibbany,

ukoiwszy uwarunkowania i przyjemność.[5]

 

Mnich który za młodu praktykuje

Dhammę Błogosławionego,

 oświeca ten świat niczym księżyc

uwolniony spoza chmur.        

 

 

1. samadhi: koncentracja polegająca na zjednoliceniu uwagi umysłu.

2. znaczenie dość zawiłe, wydaje się mówić o tym, że mnich ma się pogodzić z tym iż jest zależny od darów materialnych.

3. namarupasmij: jako jedno, jako jeden kompleks cielesno-psychologiczny.

4. metta: jest jednym z czterech subtelnych, wyższych stanów umysłu mniej więcej pokrywającym sie z przyjazną grzecznością.

5. sankhara... sukha: mentalnie zainicjowane przyjemne stany. Uwarunkowane, bazujące na innych, nietrwałe, zanikające.

6. Pięć do odcięcia to sakkaya-ditthi, vicikiccha, silabbata-paramasa, kama-raga, vyapada. Pięć do porzucenia to: rupa-raga, arupa-raga, mana, uddhacca, avijja. Pięć do kultywowania to: saddha, sati, viriya, samadhi, pabba.

7. Pięć kajdan to: raga, dosa, moha, mana, ditthi.

8. jhaya: praktykujcie jhany (dżany) które są bardzo specyficzna, zaawansowaną forma medytacji polecaną wielokrotnie przez Buddę.  W istocie jedyną którą kiedykolwiek nakazywał.

9. pabba: wniosek oparty na przesłankach, nie mylić z "panna" czyli mądrością. Pabba jest światłem, odwrotnościa ciemności niewiedzy. Kiedy Budda mówi o "takim który widzi i wie" ma na myśli efekty pabba.

10.amanusi: słowo oznacza "nie przynależną istotom ludzkim", "nie dla osób", "niepersonalną". Z pewnością nie "nadludzką".

11. santa: to chłodny, nie gorączkujący się :)

 



v.1.00 © 2012 Tipitaka.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone. Wyłącznie do bezpłatnego rozpowszechniania.