Sutty o Praktyce.

^  <  >

 

Sutta o Czterech Ustanowieniach Uważności.

Satipatthana Sutta, MN 10.

 

Oto co usłyszałem:

Kiedy Błogosławiony przebywał w mieście zwanym Kammasadhamma kraju Kuru, przemówił:

"Mnisi."

"Panie", odpowiedzieli mnisi.

 

Błogosławiony powiedział: "Oto jest ta bezpośrednia ku celowi ścieżka, wiodąca ku oczyszczeniu istot, ku pokonaniu żalu i lamentów, ku zanikowi stresu i przykrości, ku powstaniu wiedzy i ku Nibbanie. Inaczej mówiąc, te oto cztery ustanowienia uważności:

gdy mnich trwa skupiony na ciele takim jakim jest - dbały, czujny i w pełni świadomy, odsuwając na bok pragnienia i zmartwienia w odniesieniu do świata. Trwa skupiony na uczuciach takimi jakimi są - dbały, czujny i w pełni świadomy, odsuwając na bok pragnienia i zmartwienia w odniesieniu do świata. Trwa skupiony na doznaniach takimi jakimi są - dbały, czujny i w pełni świadomy, odsuwając na bok pragnienia i zmartwienia w odniesieniu do świata. Trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są - dbały, czujny i w pełni świadomy, odsuwając na bok pragnienia i zmartwienia w odniesieniu do świata.

 

1. CIAŁO. (KAYANUPASSANA)

1a. Oddychanie. (Anapana)

 

A jak mnich trwa skupiony na ciele takim jakim jest?

W przypadku, gdy mnich udał się do lasu, usiadł ze skrzyżowanymi nogami w cieniu drzewa lub w pustym miejscu, utrzymuje ciało wyprostowane, z uważnością ustaloną wokół ust. Zawsze w pełni świadomy, świadomie wdycha i świadomie wydycha.

Robiąc długi wdech obserwuje, że jest to długi wdech, a robiąc długi wydech obserwuje, że jest to długi wydech. Albo robiąc krótki wdech obserwuje, że jest to krótki wdech, a robiąc krótki wydech obserwuje, że jest to krótki wydech. Robiąc wdech praktykuje doświadczanie całego ciała i robiąc wydech praktykuje doświadczanie całego ciała. Robiąc wdech praktykuje uspokajanie inicjacji formujących ciało i robiąc wydech praktykuje uspokajanie inicjacji formujących ciało. Jak wprawny tokarz lub jego pomocnik, gdy robi długi obrót, wie, że jest to długi obrót, a gdy robi krótki obrót, wie, że jest to krótki obrót. W ten właśnie sposób mnich robiąc długi wdech obserwuje, że jest to długi wdech, a robiąc krótki wydech obserwuje, że jest to krótki wydech. Robiąc krótki wdech obserwuje, że jest to krótki wdech, robiąc długi wydech obserwuje, że jest to długi wydech. Wdychając praktykuje doświadczanie całego ciała i wydychając praktykuje doświadczanie całego ciała. Wdychając praktykuje uspokajanie inicjacji formujących ciało i wydychając praktykuje uspokajanie inicjacji formujących ciało.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest, wewnątrz i na zewnątrz, a również staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu cielesności, a również staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu cielesności, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu cielesności. Sumując: uświadomienie "oto ciało", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest.

 

1b. Postawy (Iriyapatha)

 

Również kiedy chodzi, mnich obserwuje, że chodzi. Stojąc obserwuje, że stoi. Siedząc obserwuje, że siedzi. Leżąc obserwuje, że leży. Jakkolwiek jego ciało nie było by ułożone, mnich to obserwuje. W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele jako ciele, wewnątrz i na zewnątrz. Tak właśnie mnich pozostaje skupiony na ciele jako ciele.

 

1c. Zrozumienie (Sampajanna)

 

Również kiedy idzie do przodu i kiedy zawraca, utrzymuje pełną uważność. Kiedy patrzy blisko i kiedy spogląda daleko, utrzymuje pełną uważność. Kiedy zgina i kiedy prostuje kończyny, utrzymuje pełną uważność. Kiedy nosi swoje ubranie i miskę, utrzymuje pełną uważność. Kiedy je, pije, żuje i smakuje, utrzymuje pełną uważność. Kiedy oddaje mocz i wypróżnia się, utrzymuje pełną uważność. Kiedy chodzi, stoi, siedzi, zasypia, budzi się, mówi i zachowuje milczenie, utrzymuje pełną uważność.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest, wewnątrz i na zewnątrz. Tak właśnie mnich pozostaje skupiony na ciele takim jakim jest.

 

1d. Nieczystości (Patikulamanasika)

 

Również, zupełnie jak kiedy worek z otworami na obu stronach byłby wypełniony ziarnem różnego rodzaju: pszenicą, ryżem, małymi fasolami, dużymi fasolami, sezamem, niełuskanym ryżem, a ktoś o dobrym wzroku, przesypując je, obserwował by że: "To jest pszenica. To jest ryż. To są małe fasole. To są duże fasole. To jest ziarno sezamowe, a to jest niełuskany ryż." W ten sam sposób mnich podejmuje refleksje nad tym ciałem od stóp do głowy. Od czubka głowy w dół aż po stopy, to ciało jest pełne różnych nieczystych rzeczy: W tym ciele są: włosy na głowie, włosy na skórze, paznokcie, zęby, skóra, mięśnie, ścięgna, kości, szpik, nerki, serce, wątroba, opłucna, śledziona, płuca, długie jelito i krótkie jelito, odbyt, odchody, żółć, ropa, krew, pot, łzy, tłuszcz skórny, ślina, śluz, płyn stawowy, mocz.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele jako ciele, wewnątrz i na zewnątrz. Tak właśnie mnich pozostaje skupiony na ciele takim jakim jest.

 

1e. Elementy (Dhatumanasika)

 

Również, tak jak wprawny rzeźnik albo jego pomocnik, zabiwszy krowę siadłby na rozdrożu aby ją poćwiartować w kawałki, tak samo mnich kontempluje to ciało żywe czy martwe dzieląc je na cztery rodzaje materii zwane elementem ziemi, elementem wody, elementem ognia i elementem wiatru: "W tym ciele znajdują się elementy twarde i miękkie, płynne i suche, ciepłe i zimne, wibrujące i nieruchome."

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele jako ciele, wewnątrz i na zewnątrz. Tak właśnie mnich pozostaje skupiony na ciele takim jakim jest.

 

1f. Stopnie rozkładu (Navasivathika)

 

Również, zupełnie jak gdyby zobaczył zwłoki leżące w kostnicy przez jeden dzień, dwa dni, trzy dni, martwe, obrzmiałe, bez życia i rozkładające się mięso. Porównuje to do tego właśnie ciała: "To ciało również ma taką samą naturę, taka więc jest jego przyszłość, takie jest jego przeznaczenie, którego nie można uniknąć."

Albo gdyby zobaczył zwłoki wyrzucone z kostnicy, podziobane przez kruki, sępy, drapieżniki. Rozszarpane przez psy, hieny i różnych innych padlinożerców. Szkielet że strzępami mięsa, umazany krwią, wciąż połączony ścięgnami. Szkielet bez mięsa, umazany krwią i wciąż połączony ścięgnami. Szkielet bez mięsa i krwi, wciąż połączony ścięgnami. Kości rozłączone od szkieletu, rozsypane wokół na wszystkie strony: Oto kość stopy, a to kość podudzia, tu jest kość udowa, a tutaj kość miednicy, tutaj kość kręgosłupa, a tutaj żebro, tu mostek, a tutaj kość ramieniowa. Oto kości karku, tutaj szczęka a tam ząb. Tam leży czaszka. Kości wybielone, w kolorze muszli. Kości na stosach, leżące tam od ponad roku. Rozpadające się w pył. Porównuje to do tego właśnie ciała: "To ciało również ma taką samą naturę, taka więc jest jego przyszłość, takie jest jego przeznaczenie, którego nie można uniknąć."

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest, wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu cielesności, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu cielesności, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu cielesności. Sumując: uświadomienie "oto ciało", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na ciele takim jakim jest.

 

2. UCZUCIA (VEDANANUPASSANA)

 

A jak mnich trwa skupiony na uczuciach takimi jakimi są?

W przypadku, gdy mnich doznając bolesnego uczucia, obserwuje, że doznaje bolesnego uczucia. Doznając przyjemnego uczucia, obserwuje, że doznaje przyjemnego uczucia. Doznając ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia, obserwuje, że doznaje ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia.

Doznając bolesnego uczucia z udziałem cielesności, obserwuje, że doznaje bolesnego uczucia z udziałem cielesności. Doznając bolesnego uczucia bez udziału cielesności, obserwuje, że doznaje bolesnego uczucia bez udziału cielesności. Doznając przyjemnego uczucia z udziałem cielesności, obserwuje, że doznaje przyjemnego uczucia z udziałem cielesności. Doznając przyjemnego uczucia bez udziału cielesności, obserwuje, że doznaje przyjemnego uczucia bez udziału cielesności. Doznając ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia z udziałem cielesności, obserwuje, że doznaje ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia z udziałem cielesności. Doznając ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia bez udziału cielesności, obserwuje, że doznaje ani bolesnego, ani przyjemnego uczucia  bez udziału cielesności.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na uczuciach takimi jakimi są, wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na uczuciach takimi jakimi są jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu uczuć, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu uczuć, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu uczuć. Sumując: uświadomienie "oto uczucia", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na uczuciach takimi jakimi są.

 

3. DOZNANIA (CITTANUPASSANA)

 

A jak mnich trwa skupiony na doznaniach takimi jakimi są?

W przypadku, gdy doznaje namiętności, zauważa, że doznaje namiętności. Gdy nie doznaje namiętności, obserwuje, że nie doznaje namiętności.

Gdy umysł doznaje niechęci, obserwuje, że doznaje niechęci. Gdy nie doznaje niechęci, obserwuje, że nie doznaje niechęci. Gdy umysł doznaje ułudy, obserwuje, że doznaje ułudy. Gdy nie doznaje ułudy, obserwuje, że nie doznaje ułudy. Gdy doznaje nędzy i pożądań, obserwuje, że doznaje nędzy i pożądań. Gdy doznaje rozproszenia, obserwuje, że doznaje rozproszenia. Gdy doznaje  rozwoju, obserwuje, że doznaje rozwoju. Gdy doznaje braku rozwoju, obserwuje, że doznaje braku rozwoju. Gdy doznaje wspaniałości, obserwuje, że doznaje wspaniałości. Gdy nie doznaje wspaniałości, obserwuje, że nie doznaje wspaniałości. Gdy doznaje koncentracji, obserwuje, że doznaje koncentracji. Gdy doznaje rozproszenia, obserwuje, że doznaje rozproszenia. Gdy doznaje chwilowego oczyszczenia, obserwuje, że doznaje chwilowego oczyszczenia. Gdy nie doznaje chwilowego oczyszczenia, obserwuje, że nie doznaje chwilowego oczyszczenia.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na doznaniach takimi jakimi są, wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na doznaniach takimi jakimi są jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu doznań, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu doznań, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu doznań. Sumując: uświadomienie "oto doznanie", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na doznaniach takimi jakimi są.

 

4.ZJAWISKA, FENOMENY (DHAMMANUPASSANA)

4a. W odniesieniu do Przeszkód (Nivarana)

 

A jak mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są?

W przypadku, gdy mnich trwa skupiony na zjawiskach Wyłącznie jako zjawiskach w odniesieniu do pięciu przeszkód. A jak mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do pięciu przeszkód? Tak jest w przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim pożądanie zmysłowe, obserwuje że: "Jest we mnie pożądanie zmysłowe". Albo kiedy nie ma pożądania zmysłowego, obserwuje że: "Nie ma we mnie pożądania zmysłowego". Obserwuje, jak powstaje w nim pożądanie zmysłowe, którego nie było. Obserwuje porzucenie pożądania zmysłowego które istniało. Obserwuje, że porzucone pożądanie zmysłowe więcej się nie pojawia.

Albo w przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim zła wola, obserwuje że: "Jest we mnie zła wola". Albo kiedy nie ma złej woli, obserwuje że: "Nie ma we mnie złej woli". Obserwuje, jak powstaje w nim zła wola, której nie było. Obserwuje porzucenie złej woli która istniała. Obserwuje, że porzucona zła wola więcej się nie pojawia.

Albo w przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim ospałość, obserwuje że: "Jest we mnie ospałość". Albo kiedy nie ma ospałości, obserwuje że: "Nie ma we mnie ospałości". Obserwuje, jak powstaje w nim ospałość, której nie było. Obserwuje porzucenie ospałości która istniała. Obserwuje, że porzucona ospałość więcej się nie pojawia.

Albo w przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim niepokój, obserwuje że: "Jest we mnie niepokój". Albo kiedy nie ma niepokoju, obserwuje że: "Nie ma we mnie niepokoju". Obserwuje, jak powstaje w nim niepokój, którego nie było. Obserwuje porzucenie niepokoju który istniał. Obserwuje, że porzucony niepokój więcej się nie pojawia. Albo w przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim niepewność, obserwuje że: "Jest we mnie niepewność". Albo kiedy nie ma niepewności, obserwuje że: "Nie ma we mnie niepewności". Obserwuje, jak powstaje w nim niepewność, której nie było. Obserwuje porzucenie niepewności która istniała. Obserwuje, że porzucona niepewność więcej się nie pojawia.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach Wyłącznie jako zjawiskach jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu zjawisk. Sumując: uświadomienie "oto różnorodne zjawiska", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do pięciu przeszkód.

 

4b. W odniesieniu do Zespołów Zapału (Khandha)

 

Również, mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do pięciu zespołów zapału. A jak mnich trwa skupiony na inicjacjach jako inicjacjach w odniesieniu do pięciu zespołów zapału? W przypadku, gdy mnich obserwuje: "Oto jest materia, oto jej powstanie, oto jej zaniknięcie. Oto jest uczucie, oto jego powstanie, oto jego zaniknięcie. Oto jest percepcja, oto jej powstanie, oto jej zaniknięcie. Oto jest inicjacja, oto jej powstanie, oto jej zaniknięcie. Oto jest świadomość, oto jej powstanie, oto jej zaniknięcie."

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach Wyłącznie jako zjawiskach, wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach Wyłącznie jako zjawiskach jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu zjawisk. Sumując: uświadomienie "oto różnorodne zjawiska", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do pięciu zespołów zapału.

 

4c. W odniesieniu do Baz Zmysłów (Ayatana)

 

Również, mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do sześciu zmysłów. A jak mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do sześciu zmysłów? W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne oku i obserwuje oko oraz obserwuje przywiązanie powstające w zależności od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia.

W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne uchu i obserwuje ucho oraz obserwuje przywiązanie powstające w zależności od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia. W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne nosowi i obserwuje nos oraz obserwuje przywiązanie powstające w zależności od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia.

W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne językowi i obserwuje język oraz obserwuje przywiązanie powstające w formacje od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia.

W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne ciału i obserwuje ciało oraz obserwuje przywiązanie powstające w zależności od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia.

W przypadku, gdy mnich obserwuje formy dostępne intelektowi i obserwuje intelekt oraz obserwuje przywiązanie powstające w zależności od nich. Obserwuje powstanie przywiązania którego nie było. Obserwuje porzucenie przywiązania które istniało. Obserwuje, że porzucone przywiązanie więcej się nie pojawia.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu zjawisk. Sumując: uświadomienie "oto różnorodne zjawiska", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do sześciu zmysłów.

 

4d. W odniesieniu do Czynników Wygaśnięcia (Bojjhanga)

 

Również, mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do siedmiu czynników Wygaśnięcia. A jak mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do siedmiu czynników Wygaśnięcia? W przypadku, gdy mnich, gdy jest w nim uważność jako czynnik Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Jest we mnie uważność jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim uważności jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie uważności jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie uważności jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było. Obserwuje kulminację uważności jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

"Jest we mnie zrozumienie jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim zrozumienia jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie zrozumienia jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie zrozumienia jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było.Obserwuje kulminacje zrozumienia jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

"Jest we mnie cierpliwość jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim cierpliwości jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie cierpliwości jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie cierpliwości jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było. Obserwuje kulminacje cierpliwości jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

"Jest we mnie radość jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim radości jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie radości jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie radości jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było. Obserwuje kulminacje radości jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

"Jest we mnie łagodność jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim łagodności jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie łagodności jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie łagodności jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było. Obserwuje kulminacje łagodności jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

"Jest we mnie spokojne skupienie jako czynnik Wygaśnięcia." Gdy nie ma w nim spokojnego skupienia jako czynnika Wygaśnięcia, obserwuje, że: "Nie ma we mnie spokojnego skupienia jako czynnika Wygaśnięcia." Obserwuje powstanie spokojnego skupienia jako czynnika Wygaśnięcia którego nie było. Obserwuje kulminacje spokojnego skupienia jako czynnika Wygaśnięcia który zaistniał.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu zjawisk. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu zjawisk. Sumując: uświadomienie "oto różnorodne zjawiska", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie. Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do siedmiu czynników Wygaśnięcia.

 

4e. W odniesieniu do Czterech Szlachetnych Prawd (Sacca)

 

Również, mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do Czterech Szlachetnych Prawd. A jak mnich trwa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do Czterech Szlachetnych Prawd? W przypadku, gdy mnich obserwuje w obecnej chwili: "Oto cierpienie", doświadczając tego. "Oto powstawanie cierpienia", doświadczając tego. "Oto ustanie cierpienia", doświadczając tego. "Oto ścieżka wiodąca do ustania cierpienia", doświadczając tego.

W ten sposób mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są wewnątrz i na zewnątrz, albo staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz. Albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie powstawania fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony na procesie rozpadu fenomenu zjawisk, albo staje się wciąż od nowa skupiony jednocześnie na procesie powstawania i rozpadu fenomenu obiektów. Sumując: uświadomienie "oto różnorodne zjawiska", jest utrzymywane w obszarze jego wiedzy i pamięci. Pozostaje niezależny, niesplamiony żądzą niczego w świecie Tak właśnie mnich staje się wciąż od nowa skupiony na zjawiskach takimi jakimi są w odniesieniu do Czterech Szlachetnych Prawd.

 

5. ZAKOŃCZENIE

 

Jeśli ktoś rozwijałby te cztery ustanowienia uważności w ten sposób przez siedem lat, może mu to przynieść jeden z dwóch owoców: bezpośrednie poznanie tu i teraz, a gdyby były jakieś pozostałości zapału - bezpowrotność do zradzania.

[przez sześć lat, pięć lat, cztery lata, miesiące, dni etc...]

Jeśli ktoś rozwijałby te cztery ustanowienia uważności w ten sposób przez siedem dni, może mu to przynieść jeden z dwóch owoców: bezpośrednie poznanie tu i teraz, a gdyby były jakieś pozostałości zapału - bezpowrotność do zradzania.

 

Oto taka jest ta bezpośrednia ku celowi ścieżka, wiodąca ku oczyszczeniu istot, ku pokonaniu żalu i lamentów, ku zanikowi stresu i przykrości, ku powstaniu wiedzy i ku Nibbanie. Inaczej mówiąc, te cztery ustanowienia uważności."

 

To rzekł Błogosławiony. Usatysfakcjonowani mnisi rozkoszowali się słowami Błogosławionego.

 



v.1.00 © 2012 Tipitaka.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone. Wyłącznie do bezpłatnego rozpowszechniania.